Laatste dagje Kos!
Had gister gezegd dat de details vandaag zouden komen, dus daar moet ik me aan houden! (shit, zit nu in een ander internetcafe en hier is ook zo’n stomme spatiebalk…)
Bodrum was helemaal leuk! Ik kwam er de avond van te voren achter dat Dave door zou reizen naar Turkije, dus we konden samen de boot nemen. Daar aangekomen, kwamen we erachter dat Alles gesloten was. We konden dus niet in het kasteel, niet in de musea, niet in het amfitheater. Het enige dat open was, was het Mausoleum en dat koste ongeveer 8 euro en dat vond ik het niet waard. Daves bus ging pas om vijf uur, dus hebben we de hele dag rond gelopen door de stad. Het Amfitheater kon ook van buitenaf worden aanschouwd en dat hebben we dan ook maar even gedaan. In het Mausoleum stonden we net zo lang te discussieren of we het wel of niet zouden doen(de 8 euro), dat we het eigenlijk allemaal hadden gezien en weer weg konden gaan.
’s Avonds terug naar Griekenland en daar dus dat interessante stel ontmoet. Ik overdreef misschien een beetje met ‘het interessantste stel ooit’, maar ze hadden een goed verhaal! Hij was Nederlands en hij had zijn vrouw 4 jaar geleden verloren. Zij kwam uit Oostenrijk en had haar man 2 jaar geleden verloren. Ze hebben allebei zeilboten in Griekenland en op een dag kwamen ze elkaar tegen in een haven. Hij is kunstenaar geweest en daarna psycholoog, heeft 3 of 4 boeken geschreven en heeft bijna alle Griekse eilanden al gezien. Zij is kunstenares, schilder, en woont in Wenen. Ze waren nu voor de tweede keer op weg naar Marmaris om haar zeilboot op te halen. Ze hadden net zijn zeilboot in Leros gestald en waren dus nu alweer op pad. Nikocho, de Beagle die ze bij zich hadden, ging overal mee naartoe. Goed getraind in zowel trein-, vlieg-, als bootreizen. Verder… helemaal niet getraind! Heb wel om ‘m gelachen.
Volgens mij klinken ze nu helemaal niet zo interessant, maar ik heb een geweldige avond gehad! Snel naar bed, lezen en slapen.
Helemaal zonder gezelschap ging ik vandaag weer op pad… Er waren twee mensen in het pension die vandaag zouden vertrekken, dus ben ik met hen meegelopen richting de stad. Sue, een Engelse dame, ging op weg naar Patmos en ook Mr. Viktor Malarek ging naar dat eiland. (zie link) Bij het fort even afscheid genomen en daar zijn we allen ons eigen pad gegaan. Mijne liep naar het kleine, maar mooie, Archeologisch Museum van Kos. Om eerlijk te zijn, kon ik hier niet veel interessantere dingen vinden dan in Athene, maar het was leuk om weer even naar eeuwenoude beelden te kijken. Mooiste van het museum was een van de mosaiken die ze hier in de buurt hadden gevonden. Hippocrates en nog twee belangrijke figuren werden er op afgebeeld. Dit was de enige complete mosaik die ik tot nu toe heb gezien, heel gaaf!
Na ongeveer 20 minuten in het museum te hebben doorgebracht (in Athene 3,5 u en nog niet klaar), ben ik richting het toeristentreintje gelopen. Die bracht me, gratis, naar het Asklipieion. Volgens mij had ik moeten betalen, maar niemand kwam me wat aanbieden… Had aan iemand gevraagd waar ik een kaartje moest halen en er werd gezegd dat ze vanzelf langs zouden komen. Het was in ieder geval een leuk ritje, en de bestemming was zelfs nog leuker. Het Asklipieion is een Sanatorium uit de tijd van Hippocrates. Het werd ook wel als een ziekenhuis gezien en later zijn er monumenten omheen gebouwd ter ere van de eerste geneesheer. Asklipius werd gezien als de God van de mensen en zij gebruikten de Asklipieia als een plaats om tot deze God te bidden. Zij verbleven dan, soms wel maandenlang, in het complex rond de tempel van Asklipion. Heel verhaal, ik weet het niet helemaal meer. Er waren geen borden, dus de meeste info heb ik uit vage boekjes die ze hier uitdelen.
Na een poosje in dit gigantische, bij elkaar geraapte bouwwerk, ging ik even op een muurtje zitten genieten van het uitzicht. Ik hoorde dat de mensen naast mij Nederlanders waren, dus ik zij even gedag en vroeg hoe zij het vonden. De vrouw begon over hoe geweldig haar zoon het zou vinden en helaas vroeg ik hoe oud haar zoon dan was. Ik heb uiteindelijk ongeveer 45 minuten met deze mensen doorgebracht en in die korte tijd haar hele levensverhaal moeten aanhoren. Ze heeft drie zoons, allemaal in de twintig, allemaal klaar met studeren, maar niet zo makkelijk. Het waren alle drie moeilijke leerlingen… en dat ging maar door. Toen ik vroeg wat zij voor werk deden, vertelde zij meteen haar baan. Daarna vroeg ik wat hij deed en natuurlijk, zij antwoordde. Gelukkig namen zij de fiets naar beneden en moest ik even op het treintje wachten.
In de trein, weer terug naar de stad, luisterend naar die afschuwelijke Spongebobachtige muziek. Opeens stopt de chauffeur en begint de motorkap te openen en van alles te bellen. Krijgen we te horen dat het treintje er mee is gestopt en dat er zo een bus aan komt om ons op te halen. Dat duurde nog 20 minuten, maar gelukkig hadden we die ‘fantastische’ muziek om ons mee te vermaken. Uiteindelijk met de bus naar de stad en daar weer op pad gegaan naar het pension. Fiets gehuurd, spullen gepakt, water en appels gekocht en op weg gegaan naar het strand. Het oudere Engelse stel in het pension had mij verteld over een heel mooi strand, maar dat kon ik niet vinden en daarom ben ik maar in de Nederlandse drukte gaan liggen. Het viel wel mee, maar overal hoorde ik Nederlands. Lekker liggen lezen, gezwommen, puzzeltjes gemaakt en genoten van wederom fijne muziek(top40). Rond half 6 terug gegaan naar het pension en daar, na een douche, een Nederlands stel ontmoet. Twee dames die alleen even een tussenstop maakten, omdat hun vliegtuig weer van Kos zou vertrekken. Nadat zij weg waren, ben ik de stad in gedoken voor het echte shopwerk.
Helaas is het hier allemaal een beetje zooi. Ik heb een paar dingetjes gekocht, maar echt spenden was het niet. (gelukkig!) Wel een tas gezien van Diesel die echt prachtig was, maar door het uiterlijk van de winkel, was het al duidelijk dat ik niet eens hoefde te vragen hoe duur hij zou zijn. Toen weer op m’n fietsje terug gegaan, Souvlaki op een broodje en cola gehaald en lekker op m’n balkonnetje zitten eten. Daarna hier naartoe gegaan om mijn dag, die zo voorbij was, te beschrijven aan mijn lieve lezers(3, misschien 4?).
Morgen ga ik, hopelijk, uitslapen en dan lekker rustig mijn dag beginnen. Fiets terug brengen, wat eten en drinken halen, tas inpakken en wegwezen. Weet nog niet hoe ik op het vliegveld ga komen. In het pension zeggen ze dat ik makkelijk een bus kan pakken naar een dorpje en dat het vanuit daar ongeveer 800 meter lopen is. Alle travel agencies zeggen dat er geen bussen zijn, maar ik weet nou niet helemaal wie ik moet vertrouwen. Bovendien is het waarschijnlijk wel lekker om niet helemaal bezweet op het vliegveld aan te komen. Ach, ik zie wel! Nou, ik ga slapen en niet wakker worden om 6/7 uur!
XOXO
Meggie
